Naar wekelijkse gewoonte ging ik vandaag vers brood en wat kaas halen op de markt.
Het brood is hier spotgoedkoop en bijzonder lekker. Ik verkies het volkerenrogge brood dat heel toepasselijk ‘hoofdstedelijk’ heet. Daarnaast lust ik ook de soort ‘Borodinskij’. Deze heeft een heel specifieke smaak en is heel donker van kleur door het roggemeel. Daarbij is het doorgaans veel vochtiger dan de andere soorten.
Dus, met een ‘Borodinskij’ in mijn hand liep ik naar het kaaswinkeltje, mijn volgende stop. Op de toonbank waar normaal tientallen soorten kazen uitgestald staan, was vandaag niets te zien. Raar. Dan maar naar het volgende winkeltje. Zut. Daar was ook niets te bespeuren, alleen wat voorverpakte smeerkazen en worsten. Dan maar terug naar het eerste winkeltje.
“Waar zijn al uw kazen naartoe, mevrouw?”, vroeg ik de verkoopster.
“Vandaag geen kazen”, antwoordde ze met een klein stemmetje.
En toen viel mijn frank. Waarschijnlijk was het vandaag een of andere controle. Verse producten waarvoor men geen verkoopsvergunning had moesten weg. Dus ook alle kazen.
En natuurlijk vond ik dit grappig. Zoiets zou bij ons niet kunnen: op alle winkeltjes staat immers “syr” (kaas) geschreven. En dus verwacht je ook kaas.
Voor ik de winkel verliet, vroeg ik de verkoopster nog: “Controle?”. Ze glimlachte lief terug. “En morgen, is er dan weer kaas?”, vroeg ik. En de verkoopster knikte zachtjes alsof ik iets verklapt had.
Daarbij is me nog iets opgevallen. Normaal word ik in deze winkel door 3 verkoopsters tegelijk bediend. De eerste vraagt wat ik wens, geeft dat door aan verkoopster 2, die mijn bestelling doorgeeft aan verkoopster 3. Deze laatste vraagt meestal hoeveel gr. ik wens. Daarna vraagt verkoopster 2 of ik nog iets anders wens. “Dat zal het zijn”. Ik reken af bij verkoopster 1 en ontvang mijn stukje kaas van verkoopster 2.
En dit alles in een winkeltje dat hoogstens een aantal m² groot is.
Zaterdag zijn Ulla en ik naar het Novodevichy klooster geweest. Baksteenrode gebouwen, geeloranje bomen, witte kerken.. We zijn twee keer rondgewandeld omdat we maar niet genoeg kregen van deze mooie plek. Daarna zijn we nog even langs het aanpalende kerkhof geweest dat dezelfde naam draagt als het klooster. Hier rusten grote namen der Russische geschiedenis: Tsjechov, Gogol, Chrusjtsjev, Jeltsin, Stalins tweede vrouw en nog vele anderen. Ik kan ontzettend genieten van de serene sfeer die heerst op dergelijke plaatsen.
Om het terug warm te krijgen, zijn we helemaal te voet naar huis gestapt. Met het zonnetje erbij (ineens kreeg Moskou kleur) was dit een van de mooiste wandelingen die ik tot hiertoe heb gemaakt.
In plaats van 3 februari 2008 ben ik al 17 december van dit jaar terug in België. Samen met Bram hebben we zaterdag een ticket gekocht. Ik heb deze beslissing genomen omdat ik thuis te hard mis. En vooral Bram. Bij deze ben ik dus al in de helft van mijn verblijf hier (!).
Rusland is zwaarder dan verwacht.
De komende 2 maanden ga ik nog genieten van mijn verblijf hier, ik moet hier immers nog heel wat bezichtigen.
Op woensdag 17 oktober heeft Rusland Engeland een zware klap bezorgd in EK-kwalificatieduel.
Op school hebben ze ons het advies gegeven om die dag vooral niet met de metro te reizen. “Er zal bijzonder veel politie aanwezig zijn en jullie kunnen de drukte beter mijden”. Zo gevraagd, zo gedaan. ‘s Avonds heb ik samen met Yves een deel van de match gezien op tv.
De enkele incidenten tussen de supporters konden de sfeer niet bederven. Een paar Engelsmannen waren helemaal lazarus en zijn naar het ziekenhuis overgebracht. De Russen daarentegen waren in extase na hun overwinning en hebben tot in de vroege uurtjes gefeest.
Ik heb voor de match een pic kunnen trekken van een groep Russen die op weg waren naar het Sokolniki stadion.
Petra zit nog tot 3 februari in Moskou en had nog een aantal dingen gevraagd zoals wat muziek cd’tjes, boeken, Labello’s (deze zijn blijkbaar niet te vinden in Moskou),.. Gisteren heb ik dat alles dan mooi bij elkaar gestoken in een pakketje om het daarna te gaan afgeven in Bazel bij de familie van Yves. Yves’ ouders gaan volgende week eens op bezoek bij Yves in Moskou, vandaar.
Via Petra had ik het adres van de familie vH gekregen en ik dus naar Bazel, zonder problemen kwam ik meteen aan in de juiste straat, een nieuwe doodlopende straat in een al even nieuwe wijk. De straat had ik opgeschreven maar het huisnummer was ik vergeten. En wat doet iemand als ik dan, die doet zijn laptop open om via een toeval draadloos netwerk even in zen mail het juiste huisnummer op te zoeken. Ik dus men laptop op en het eerste draadloze netwerk was al meteen raak. Het netwerk had namelijk als naam “vh” evenals de familie waar ik moest zijn. Via hun eigen netwerk heb ik dus hun huisnummer opgezogt. Bleek dus dat ik vlak voor hun deur stond, wat ik al wel licht vermoedde door de sterkte van hun draadloze signaal.
Petra, bij deze is je pakje aangekomen in Bazel en dus bijna onderweg naar Moskou!
Zaterdag ben ik eerst naar Izmaëlovsky markt geweest. Daar vind je naast veel rommel, ook veel boeken en souvenirs. Ik heb maar 3 postkaartjes en een paar oorbellen gekocht. Kostprijs? Iets meer dan een euro. Het weer is hier de voorbije 2 weken fantastisch en dus heb ik besloten om na de markt nog even langs Park Pobedy te gaan. Dit park is enorm populair: je vindt er pas getrouwde koppeltjes, families op rollerblades en nog zoveel meer.
Zondag heb ik me voor de middag nuttig bezig gehouden: wassen, koken, kuisen en naar de boekenwinkel gaan. Na de middag ben ik langs het Danilovsky klooster geweest. Dit is, zo lees ik in mijn Lonely Planet, het hoofdkwartier van de Russisch Orthodoxe kerk. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken. Moe, maar voldaan ben ik gisteren avond vroeg naar bed gegaan.
“Wie wil de kapitein van de klas worden?”
Stilte in de klas. Alle blikken zijn naar beneden gericht.
“Ok. Dan word jij het, Petra.”
Nauwelijks was de vraag tot mij doorgedrongen of ik was al tot kapitein van de klas benoemd. En wat houdt dat precies in, hoor ik jullie daar vragen.
Wel, bij elke afwezigheid zal Maria Nikolajevna mij het volgende vragen: “Waar is X? Waarom is die er niet? En nog andere dingen, die ik natuurlijk niet kan weten vermits X of Y er niet zijn. Soit. Daarnaast heb ik, als enige, ook haar e-mail én telefoonnummer gekregen. Voor het geval dat ze zelf niet kan komen. “Geen les vertalen uit het Nederlands vandaag.” Amai, zou dat maar waar zijn. Ten derde moet ik, als zij het vraagt, allerhande lijstjes samenstellen. Lijstjes met interessante onderwerpen, lijstjes met al onze namen (lees: we zijn maar met 8) etc. En last but not least: ik ben ook dé verantwoordelijke voor het uitdelen van stencils. Net zoals in de lagere school.
Vandaag was D-day. Of beter: daarnet was D-moment. 2 jeansbroeken, mijn fleece alsook mijn slobberbroek (alleen Bram verstaat dit jargon :-)) moesten eraan geloven. Een beetje waspoeder, wat kokend water en wassen maar. Tot zover verliep alles vlotjes. Tot zover, inderdaad, want het uitwringen was andere koek. Momenteel hangt alles proper te drogen op mijn zelf gespannen waslijn. En dit alles om 300 RUB ofwel 10 EUR te besparen. De enige (inderdaad dé enige) wasserij in Moskou is duur en de service is traag. Dus blijft er niets anders over dan met de handen wassen. Ik heb me voorgenomen om pas naar de wasserij te gaan een week voor ik terug naar België kom. Om een beetje fris te ogen. Eens zien hoelang ik dat kan volhouden.
Ik mis jullie allemaal!!!
Stalin heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op de Russische geschiedenis, maar ook op het uitzicht van Moskou. Zeven gelijkaardige, reuzen van gebouwen kijken statisch uit op de metropool.
De grootste der “Zeven Zussen”, want zo worden ze ook wel genoemd, is de Staatsuniversiteit van Moskou. 4 jaar lang hebben ze aan dit reusachtig gebouw gewerkt (1949-1953). Het telt maar liefst 36 verdiepingen en je kan er door meer dan 33km aan gangen lopen. Elk jaar een nieuw paar schoenen onder die kerstboom, beste studentjes!
Naast studeren, kan je in twee andere “Zussen” ook overnachten. Je betaalt dan niet alleen voor een slaapplaats, maar je krijgt er ineens een ticket “back in time” voor. Hotel Leningradskaja alsook Hotel Ukraina hebben hun jaren ’50 karakter behouden. Parketvloeren, oud meubilair en een reusachtige inkomhal zijn maar een paar voorbeelden. Very charming, but also very expensive.
Zussen vier, vijf en zes zijn omgevormd tot “flatgebouwen”. Inderdaad, geen ordinaire blokken, maar majestueuze appartementen met uitzichten die verder, veel verder dan Moskou reiken. Kostprijs? Geen idee, maar ik heb een vermoeden :)
In de laatste der Zussen huist het ministerie van Buitenlandse Zaken. Belangrijke besluiten omtrent buitenlandse aangelegenheden worden in dit kolossaal gebouw genomen. Of dat denk ik dan. Naar het schijnt (volgens onze leerkrachten) worden de grootse onderhandelingen elders gevoerd. Op restaurant of zo.
Ps: voor meer foto’s kijk op mijn Flickr of picasa pagina
picasaweb.google.be/petranikolajova
flickr.com/photos/petranikolajova
Latest Comments