bramloquet.be

photo by petranikolajova

Al meermaals wilden we met z’n allen naar een Russische discotheek gaan. Ofwel waren er een paar ziek ofwel hadden er een paar geen zin ofwel had men al iets anders gepland. Zaterdag hebben we uiteindelijk een groep van 17 meisjes kunnen vormen die allemaal wel zin hadden in een nachtje stappen. De jongens, Cedric en Marcus, zijn eerder die dag samen met 2 meisjes uit Brussel naar Yaroslavl vetrokken. Yves was nog steeds bij zijn ouders, Victor werd ergens anders verwacht en Andrej en vriend X zouden misschien later die nacht komen.
Om alvast in de sfeer te komen, hebben we rond 23u in kamer 425 afgesproken. Na een uurtje babbelen en knabbelen (en drinken) zijn we iets na middernacht vertrokken. In de metro werden we nog een paar keer nagekeken. Blijkbaar zijn ze hier veel gewoon, maar een grote groep meisjes dus niet. Eens buiten bleek het te sneeuwen en dus zijn we maar vlug richting discotheek B2 gestapt. Ondertussen was het al na enen.
Voor B2 stond een enorme rij en het viel me op dat de gemiddelde leeftijd van de aanschuivende ietsjes hoger lag dan die van ons. Ik heb het dan over 30+. Vertrouwend op de informatie uit onze reisgidsen die deze discotheek als ‘beste en grootste’ van de stad noemen, waren we bereid in wind en sneeuw aan te schuiven. Anderhalf uur later en half bevroren zijn we dan uiteindelijk binnengeraakt.
Volgens onze reisgidsen zouden er binnen 5 zalen zijn met verschillende muziekstijlen, voor ieder wat wils dus. Maar al gauw bleek dat 3 van de 5 zalen waren afgehuurd voor privé-feestjes of dienst deden als restaurant (!). Wat overbleef waren 2 zalen met een muziekstijl die ik het best als ‘foormuziek’ kan omschrijven. Bijzonder slecht dus.
Velen onder ons trokken een zuur gezicht omdat ze erg lang naar deze avond hadden uitgekeken. Ulla en ik, daarentegen vonden heel de situatie bijzonder lachwekkend. ‘In wat voor een slechte film zijn we nu terechtgekomen’, riepen we meermaals naar elkaar. Vele Russen kunnen blijkbaar niet dansen en doen maar wat met hun ledematen. Daarbij hing er ook wel veel ‘liefde’ in de lucht.
Om half zes zijn we dan doorgegaan, de metro gaat rond dat uur open. Daar werden we nog lastiggevallen door een kerel die heel de avond bijzonder irritant deed (ik kreeg zin om hem op de sporen te duwen) alsook door een zwerver. Deze laatste bleef maar vragen stellen en een van onze meisjes heeft iets geantwoord waarop de clochard ons heeft gevolgd tot aan onze halte.
Thuis aangekomen was het al na zessen en iedereen was echt moe na deze vermoeiende nacht. Om 7u ging bij ons het licht uit.