Eh, oui, c’est fini. Tot zover mijn Erasmus-verblijf op Franse bodem. Mama moet nu ergen in Parijs zijn, ik verwacht ze binnen een paar uurtjes. Vandaag ben ik nog voor de laatste keer naar de markt geweest om de goeie oude sfeer op te snuiven en om een lekker stukje roggebrood te kopen voor vanavond. Ik moet toegeven dat alles opeens heel raar voelt: terug naar huis, terug naar ‘t HIVT, terug nederlands praten en horen. Na zes maanden heb ik een veel duidelijker beeld van de doorsnee fransman, maar vooral van hoe de Franse maatschappij draait. Franchement, om Frankrijk ‘echt’ te kunnen ervaren, moet je hier een paar maanden verblijven. Wat we op school te zien/horen krijgen, is vaak heel algemeen en nogal verdraaid. De voorbije maanden heb ik niet alleen heel wat nieuwe dingen geleerd (ook over mezelf), maar ik heb ook een paar heel leuke meisjes ontmoet, vooral Russische dan. Zowel Nastja als Marina zijn twee heel sterke meisjes, met een heel sterke wil. Ze hebben, net als alle andere mensen die ik door de jaren heen in het buitenland heb ontmoet, de weg naar mijn hartje weten te vinden. Het zal weer wennen zijn zodra ik terug thuis ben, maar ik zie al uit naar wat komen zal. Wie weet…
TERUG BIJ DEAN !!!! Jeeeeej. Je hebt nergens gezegd of het nu leuk was of niet :-P
Jah, da zalt zijn Dean ;-)
Ik kan mij goe voostellen dat je op deze manier de ‘echte’ Franse mentaliteit leert kennen, en niet enkel datgene dat je ziet tijden die 2 weken in juli in de Provence of die week in de Franse Alpen met nieuwjaar.
Dean, het spijt me echt van dat onvolledig verslag. Hierbij wil ik dus offcieel melden dat ik het OOOoooooo zo fijn vond, daar in Clermont. Leuke school, toffe leerkrachten (veel interessante lessen) en een bijzonder tof appartementje. Ik had het alleen moeilijk met het feit dat Brammel zo ver weg was, ma bon, het heeft ons alleen dichter bij elkaar gebracht. Dichter dan ooit tevoren.