304 EUR per persoon. Sinds gisteren hebben we onze tickets naar Moskou. Op 28/08 kan iedereen die dat wil ons komen uitwuiven op de luchthaven in Brussel. Met ons bedoel ik Sarah, Yves, Cedric en ik. Om 10.25u stijgt onze vlieger op en niet zo lang daarna kunnen we voet aan wal zetten in de hoofdstad met de meeste miljardairs per vierkante meter.
Sinds ik terug ben uit Frankrijk wil ik niets liever dan dat de tijd wat vlugger voorbij zou gaan. Het HIVT ben ik momenteel meer dan beu. De weinig lessen die ik nog moet volgen, geven mij weinig of geen voldoening. Ik wil meer uitdagingen, meer positieve stimulatie, en hopelijk zal ik die in Moskou kunnen vinden. Op school gaat er al een tijdje een klachtenbrief rond, waarin teleurgestelde leerlingen hun zegje in kwijt kunnen. Misschien moet ik dat ook maar doen. Ik ben het kotsbeu om te moeten luisteren naar ongemotiveerde leerkrachten die meer dan eens te laat komen en die bovendien maar de helft van de tijd les geven. Iedereen kan te laat komen door onvoorziene omstandigheden, maar systematisch 25 minuten later met de les beginnen omdat je niets te vertellen hebt, is er over. Genoeg is genoeg. Volgend jaar ben ik daar weg, en hopelijk zal deze school de komende jaren een grondige herstructurering ondergaan. Te beginnen met een bekwame directie. Want zonder een degelijke basis ben je niets. Noppes. Nada.
Heb vandaag besloten dat ik dringend iets aan mijn scriptie moet doen. Ba-scriptie heet dat tegenwoordig. 6000 woorden schrijven over iets. Wat je maar wil, zolang het maar iets met vertalen te maken heeft. Ik heb ervoor gekozen een stukje, 2000 woorden, uit Vadim Andrejevs ‘Kinderjaren’ te vertalen. Een stukje, want we mogen niet meer dan dat. De rest bestaat uit een inleiding en wat vertaalcommentaar. De vertaling ligt al meer dan 2 maanden klaar. Nu de rest nog. Vandaag zou ik beginnen, maar het is nu al bijna 16u en na 12u ben ik doorgaans niet meer zo’n vlotte schrijfster. Maar het moet, op 25 mei, moet deze scriptie af zijn, en dat is nog maar een week of 2. Het moet.
Wat ook moet, is eens denken aan vakantie. Aan onze langverwachte vakantie sinds 2 jaar. Vorig jaar ben ik een maand naar Rusland geweest, en daarna nog 2 weken Slowakije erbij genomen. Zo gaat de grote vakantie wel heel vlug voorbij. Maar nu, dit jaar, willen we nog eens samen weg. Eens langer samen zijn dan een lang weekend, dan een paar dagen. We hebben al wat gepland, maar iets écht in elkaar steken lukt ons nooit. We zullen wel zien. We vertrekken na onze proclamatie, begin juli, richting Tsjechië en gaan zo verder Oost-Europa verkennen. Met rugzak en tent. ‘We zullen wel zien’ is ons motto.
Latest Comments